De vader is een ingenieus toneelstuk waarin het publiek een verhaal ziet door de ogen van een man met alzheimer. Over het verdriet, de angst en de verwarring die de aandoening met zich meebrengt. Le père (2012) is een zwarte komedie geschreven door de Franse auteur Florian Zeller, ook wel ‘het grootste literaire talent van Frankrijk’ genoemd. Zijn werk is veelvuldig bekroond. In de pers wordt dit stuk beschreven als unheimisch, onverwacht bitter-grappig, verwarrend, komisch en hartverscheurend.
 
In vijftien scènes wordt het meeslepende verhaal verteld van vader André, die krampachtig probeert de controle te behouden. Langzaam glijdt hij weg in een mistige wolk waarin de wereld die hij eens zo goed kende, zich van hem vervreemdt. Herinneringen lijken te ontglippen, vertrouwde gezichten vervagen en het wantrouwen groeit… 
Zijn horloge is weg. Gestolen, hij weet het zeker. Waarschijnlijk door die nare verzorgster die gisteren nog door het huis waarde. Isabelle. Of was het Laura?
Dochter Anne probeert haar vader te helpen. Maar hoe help je iemand die steeds meer wegraakt? En verzorgster Laura lijkt opeens wel heel erg op zijn andere dochter Elise, van wie ieder spoor lijkt te ontbreken.
 
Het verval van André (gespeeld door Evert van Putten) en zijn overtuiging dat er niets aan de hand is, grijpen naar de keel. Tegelijk speelt het duivelse dilemma van de dochter (een rol van Brigitte Mes), hoe met haar vader en de aandoening om te gaan. Beiden proberen wanhopig grip te krijgen op zijn dementie. Het zorgt voor herkenbare situaties, die soms tragisch, maar ook komisch kunnen zijn. Als toeschouwer word je meegenomen in zijn hoofd en weet je soms ook niet waar je het zoeken moet. De verwarring die dit toneelstuk teweegbrengt wordt uitgedrukt in de volgorde van de scènes: het publiek kijkt mee met de vader, wanneer die plekken, personages en omstandigheden door elkaar haalt. Deze tragikomedie is een absolute aanrader voor iedereen die met afscheid en dementie te maken krijgt. En krijgen we dat niet allemaal…